กฎข้อห้ามที่สำคัญที่สุดของการเป็นมือสังหารคือ ‘ห้ามมีความรัก’

ทั้งๆ ที่รู้ จางจื่อหลงกลับมิอาจต้านทานอนุภาพแห่งรักนั้นได้

พลังของความรักที่สามารถเปลี่ยนแปลงคนๆ หนึ่งให้ดีและเลวได้ถึงที่สุด

แต่ไม่ว่าชีวิตหลังจากนี้จะเป็นอย่างไร เขาก็เลือกที่จะทำทุกอย่างเพื่ออี้หลาน

และเลือกทำตามหัวใจมากกว่าหน้าที่ที่ต้องแบกรับเอาไว้

ทั้งที่ไม่อาจคาดเดาได้ว่า ผลลัพธ์ที่ตามมาอาจจะนำพาให้เขาดำดิ่งสู้ก้นเหวมรณะ

แต่สิ่งนั้นไม่ได้น่าเกรงกลัวไปกว่าความลับที่เขาสู้อุตส่าห์ปิดบังเอาไว้

หากวันหนึ่งนางได้รู้ความจริงว่าใครคือฆาตกร เขาจะทำเช่นไร

เล่ม 2

บาดแผลที่เกิดจากการที่ถูกบิดาทำร้ายร่างกายและจิตใจ

ทำให้เจิ้นลี่หู่มีหัวใจที่แข็งกระด้าง

ความปรารถนาของเขาคือการเป็นที่หนึ่ง และอยู่เหนือจางจื่อหลงให้ได้

ลี่หู่ทำทุกอย่างเพื่อที่จะได้เป็นผู้ชนะ

โดยไม่สนใจว่าวิธีการนั้นมันจะถูกต้องหรือไม่

จนกระทั่งวันหนึ่งการกระทำของตนเองมันได้กลายเป็นแรงสะท้อน

จนทำให้เขานึกถึงคำพูดของจางจื่อหลงที่เคยถามเขาว่า

“หากเจ้ามีอำนาจแล้วต้องสูญเสียคนที่รักไป มันคุ้มค่ากันไหม”

ในตอนนั้นลี่หู่จึงเข้าใจอย่างลึกซึ้ง อำนาจไม่ได้ทำให้เขาได้อยู่กับคนรัก

การเป็นที่หนึ่งไม่ได้หมายความว่าเขาเป็นผู้ชนะ นี่ไม่ใช่สิ่งที่เขาเคยปรารถนา

ไม่ใช่สิ่งที่เขาเคยต้องการ เจิ้นลี่หูเข้าใจดีแล้วและกำลังเดินรอยตามจางจื่อหลง

เมื่อเขาได้เลือกให้ความรักอยู่เหนือกว่าอำนาจที่เขาเคยต้องการ